Αρχική / Νέα / Επικοινωνία





 
Γενικά | Ιστορία | Πολιτισμός | Ψυχαγωγία | Σύλλογοι  
Δήμος Κορμίστας - Πολιτισμός  

 

1. Η Ιερά Μονή της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας
2. Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης - Ν. Μπάφρα
3. Παραδοσιακοί Χοροί

1. Η Ιερά Μονή της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας

Η Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας  Παγγαίου βρίσκεται στο δρόμο Σερρών Καβάλας, στα όρια των δύο νομών, αμέσως μετά την κοινότητα Κορμίστας.
Ο Όσιος Γερμανός  έκτισε  την Ιερά Μονή  το 518 μ.Χ. στη βόρεια πλευρά του Παγγαίου σε υψόμετρο 780 μέτρων, ανάμεσα σε τρεις κατάφυτες με καστανιές και καρυδιές κορυφές και στην έξοδο μακρόστενου και ανηφορικού φαραγγιού που ανοίγεται προς τα βορειοανατολικά και βλέπει  την πεδιάδα και την πόλη της Δράμας, σε απόσταση 50 μ. από το μοναστικό οικισμό που είχε ιδρύσει στη θέση Βίγλα γύρω στο  451 μ.Χ. ο επίσκοπος Φιλίππων Σώζων.
 Το όνομα της Μονής, κατά μία από τις τρεις εκδοχές, οφείλεται στο θαύμα της εικόνας της Παναγίας, η οποία έλαμπε και σκορπούσε φως «φοινικούν», δηλαδή κόκκινο, όπως η πορφυρά των Φοινίκων. Απ' αυτό προέρχεται και η ονομασία: Εικών φοινίσσουσα - Εικών - φοίνισσα -Εικοσιφοίνισσα.
Η ιστορία της μονής παραμένει άγνωστη μέχρι τον 11o αιώνα, οπότε ανακηρύχθηκε «σταυροπηγιακή» και κτίστηκε νέος καθολικός ναός. Από το 1472 η μονή γνώρισε περίοδο ακμής μέχρι το 1507. Η δράση των μοναχών στην ευρύτερη περιοχή προκάλεσε την οργή των Τούρκων, οι οποίοι τους θανάτωσαν, χωρίς όμως να καταστρέψουν το κτιριακό συγκρότημα της μονής. Μετά από παρέμβαση του Οικουμενικού πατριαρχείου στη σουλτανική αυλή, η μονή επανακατοικήθηκε από μοναχούς του Αγίου Όρους γύρω στο 1510-1520.
Στα χρόνια που ακολούθησαν η Μονή είχε γίνει πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Εδώ ήρθε  από τις Σέρρες ο Εμμανουήλ Παπάς, όρκισε τους οπλίτες του και κήρυξε την Επανάσταση.
Το  19ο αιώνα η Μονή αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες. Το 1854 πυρκαγιά αποτέφρωσε τη δυτική πλευρά και μέρος της βόρειας, ενώ  το 1864 επιδημία χολέρας αποδεκάτισε τους Μοναχούς.
Για την ανόρθωση της Εικοσιφοίνισσας φροντίζει  ο περιφανής Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος (1902 - 1910). Την εποχή αυτή εκτός από την κατεξοχήν εχθρικότητα των Τούρκων καλείται να αντιμετωπίσει και την βαρβαρότητα των βουλγάρων, όταν στις 27 Μαρτίου του  1917, ο κομιτατζής Πανίτσας συνοδευόμενος από τον αυστριακό αρχαιολόγο Βλαδίμηρο Σις, συνέλαβε και κακοποίησε τους μοναχούς, έκαψε όλα τα εν χρήσει βιβλία της Μονής και έκλεψε  αντικείμενα αμύθητου πλούτου και μεγάλης αρχαιολογικής αξίας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στα 430, τον αριθμό, κλοπιμαία υπήρξε το «εκ μεμβράνης επίχρυσον  Ευαγγέλιον  μετ’  εικόνων έσωθεν και έξοθεν Ιωάννου του Κατακουζηνού του έτους 1354» καθώς και «Ευαγγέλιον  αρχαίων χαραχτήρων παμπάλαιων» (Κατάλογος Ιερών αμφίων και σκευών και Αγίων λειψάνων των φυλαττόμενων εν τω Σκευοφυλάκιον της  Ι. Μονής της Εικοσιφοινίσσης-ΓΛΑΒΙΝΑΣ 6.π. σελ.85-93).
Μετά την ήττα  των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, με τα άρθρα 125 και 126 της Νεϊγύ η Βουλγαρία υποχρεώθηκε να επιστρέψει όλα ανεξαιρέτως τα κλοπιμαία της μονής εκ των οποίων επεστράφησαν μόνον τα 259 και κατακράτησαν τα υπόλοιπα που ήταν και τα πολυτιμότερα.
Σήμερα τα κλοπιμαία παρουσιάζονται στο λεγόμενο «Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Μελετών Σόφιας-Ivan Douitsef» ως Βουλγαρική κληρονομιά (ΤΟΥΦΕΞΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ: «Εικοσιφοίνισσα Η Λαύρα της Μακεδονίας», Περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ τα.400 σελ.116-117).
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πάλι οι Βούλγαροι, ολοκλήρωσαν την καταστροφή βάζοντας φωτιά (έτος 1943) και καίγοντας τα οικοδομήματα της.

Η Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας άρχισε να επαναλειτουργεί το 1965 από γυναικείο τάγμα αυτή τη φορά, και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου στη μνήμη της Παναγίας της Θεοτόκου, στις 14 Σεπτεμβρίου στη μνήμη του τιμίου Σταυρού και στις 21 Νοεμβρίου στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Μέσα στον περίβολο της μονής βρίσκονται η επιβλητική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τα κελιά των μοναχών, το ηγουμενείο, το αρχονταρίκι, παρεκκλήσι αφιερωμένο στην αγία Παρασκευή, όπου αναβλύζει το αγίασμα, καθώς και μουσείο.
Μπροστά από τη μονή υπάρχει το Μνημείο των 172 μοναχών που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους το 1507.

Ταχυδρομική διεύθυνση: Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας, 620 47 Πρώτη Σερρών.
Τηλ. 25920 61566.
Η Μονή παραμένει κλειστή τις ώρες: 14.00 - 17.00 & 20.00 - ανατολή του ηλίου.
Λειτουργεί ξενώνας.
Ημέρες πανηγύρεως: 15 Αυγούστου στη μνήμη της Παναγίας Θεοτόκου - 14 Σεπτεμβρίου στη μνήμη του Τιμίου Σταυρού - 21 Νοεμβρίου στη μνήμη των εισοδίων της Θεοτόκου.

[Επάνω]

2. Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης - Ν. Μπάφρα

Η Εκκλησία που πρωτοχτίστηκε στο χωριό το 1926 δεν υπάρχει πια.
Ήταν μια πλινθόκτιστη κατασκευή 10x15 μ. καλυμμένη με καλαμιές του βάλτου και με χωματένιο δάπεδο. Φιλοξενούσε όλες τις ημέρες της εβδομάδος το τότε Δημοτικό Σχολείο και την Κυριακή χρησιμοποιείτο για τον Εκκλησιασμό των κάτοικων. Ήταν αφιερωμένη στην Αγία Κυριακή, επειδή για πρώτη φορά εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό τον τόπο οι Παφραίοι πρόσφυγες ημέρα Κυριακή.
Η Εκκλησία διατηρήθηκε μέχρι το 1950, όποτε κατασκευάστηκε μια πρόχειρη ξύλινη εκκλησία δίπλα στην σημερινή, γιατί ο παλαιός χώρος της θα χρησιμοποιείτο για το κτίσιμο και την επέκταση του σημερινού Δημοτικού Σχολείου.
Το 1950 άρχισε η εκσκαφή των θεμελίων της σημερινής Εκκλησίας και συγχρόνως αποφασίστηκε η ονομασία της νέας Εκκλησίας. Με υπόδειξη του τότε Μητροπολίτη Αγαθάγγελου Τσαούση η Πάτερ Τσαούς, ο οποίος έδωσε και την αρχιτεκτονική της νέας Εκκλησίας, ονομάστηκε «Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος», γιατί την ημέρα αυτή της 6ης Αυγούστου του 1924 ήρθαν στον τόπο αυτό και εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες Παφραίοι. Έκτοτε και μέχρι σήμερα η ημέρα αύτη γιορτάζεται σαν τοπική γιορτή.

http://www.neabafra.com/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

[Επάνω]

3. Παραδοσιακοί Χοροί

Όπως όλοι γνωρίζουμε οι παραδοσιακοί χοροί δεν έχουν αγωνιστικό χαρακτήρα, αλλά η σημασία τους βρίσκεται στο γεγονός ότι συμμετέχουν άνθρωποι και φορείς σε μια πολιτιστική διαδικασία, που έχει βέβαια τις ατέλειές της, δεν παύει όμως να είναι παραγωγική και με έντονα τα σημάδια της αναζήτησης. Έχει ομορφιά και προσφέρει πολλές συγκινήσεις, είναι δηλαδή βίωμα. Στη μακρόχρονη πορεία των Παφραίων του Πόντου, αποκρυσταλλώθηκαν και οι στόχοι τους που είναι:

1.  Η διδασκαλία των Ποντιακών Παφραϊκών χορών
2.  Η με κάθε τρόπο βαθύτερη γνώση και διατήρηση της χορευτικής τους κληρονομιάς
3.  Η επαφή και η συνεργασία με όλους τους φορείς πολιτιστικών δραστηριοτήτων του τόπου μας, αλλά και άλλων χωρών
4.  Η κοινωνικοποίηση των μελών της με την δυνατότητα που τους δίνεται για συμμετοχή, δημιουργία και έκφραση σε δραστηριότητες που τα προάγουν σαν άτομα και σαν σύνολο με αίσθημα ευθύνης και δημοκρατικής συνείδησης.

Οι παραδοσιακοί Ποντιακοί χοροί διακρίνονται σε κοινούς και σε ασυνήθιστους χορούς, δηλαδή σε χορούς που ταυτίζονται με αυτήν την ίδια τη ζωή των κατοίκων μιας περιοχής. Στους κοινούς χορούς συγκαταλέγονται οι χοροί Διπάτ, Πυρρίχιος (Σέρρα), Kότς, Σερένιτσα, Tικ, Λετσίνα, Πατούλα, Tριγώνα, Σαρού Kιζ, Kότσαρι κλπ, ενώ στους ασυνήθιστους χορούς συγκαταλέγονται οι χοροί Tάμταρα, Aλματσούκ, Tριπάτ, Tίταρα, Λεμόνα, Tζάντζαρα, Mηλίτσα, Λέτση, Mόντσονος κλπ.
Στους ασυνήθιστους χορούς υπάγονται και οι χοροί των Ποντίων Παφραίων, γιατί κάθε χορός είναι έκφραση ενός σπουδαίου γεγονότος, όπως η έκβαση μιας μάχης ή μια δύσκολη στιγμή στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Όλοι σχεδόν οι χοροί των Παφραίων είναι πολεμικοί και για τον λόγο αυτό είναι και ζωηροί. Επίσης τα τραγούδια τους εκφράζουν τους αγώνες και τις θυσίες των Ποντίων Παφραίων στη μακραίωνη ιστορία της, μέχρι την ανταλλαγή του 1923-24.

Tα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούσαν οι Παφραίοι, ήταν εκείνα που χρησιμοποιούνταν σε ολόκληρο τον Πόντο, όπως ο ζουρνάς, το αγγείο (Tουλούμ-τσαμπούνα-γκάιντα), το γαβάλ ή φλογέρα, το νταούλι και η λύρα.

[Επάνω]

Παλιά φωτογραφία της Μονής
Το καμπαναριό της μονής
Άποψη της Μονής
 
 
Αρχική | Οι Δήμοι | Χάρτες | Κάμερες | Νέα | Επικοινωνία | Downloads | Σύνδεσμοι
Επικοινωνία Αρχική Σελίδα